Onze vriend(in): dl altviool

Vrijwel geen instrument in een orkest waar zoveel over te doen is als over de altviool. Ze zijn in principe onopvallend als het om het spelen van orkestwerken gaat, maar vallen des te meer op als het niet om maar over het spelen gaat. Een aantal oorzaken zoals inzlt en, kritische noten (vaak ongehooAd …), zlnuwen en de zoveelste getapte (bier, sherry, maar ook nonalcoholic vooA diegenen die bang zijn dat hun instrument makkelijk vlam vat) mop is hier veelal debet aan. Om toch iets meer over de eigenlijke achtergrond van dlze ondooAgrondelijk zler gegronde spelers te weten te komen heeft de schrijfster bedacht dat het wel eens leuk is om dlze diverse groep aan een nader interview te onderweApen over wat algemene onderweApen betrekking hebbende op de ac iviteit "altviool spelen in het PSO". Hieruit kun je zien hoe groot de verschillen in altviool en persoon zijn en hoe we dat combineren met een schijnbaar toch zo harmonieuze altviolen klank.

In de categorie:

Het PSO mag bijzonder dankbaar zijn dat ze de eer hebben gehad met zo iets samen gespeeld te hebben.
Is jouw altviool het gemiddelde van het gemiddelde van al die instrumenten omdat de kans uit de toon te vallen dan heel gering is en dus goed is vooA het ego van dl speler omdat opvallen natuurlijk het laatste is wat beoogd moet woAden.

werden vragen gesteld over de altviolen van de spelers. Als eerste vragen kwamen natuurlijk een paar afmetingen aan bod die de speler sowieso moet overbruggen wil hij/zij er geluid uit krijgen.

VooA een volumineuze altviool moet een speler lijkt het wel:

lange armen hebben;
lange vingers hebben;
gespierde armen èn soepele vingers;
een lange hals.

Dat dit niet erg opgaat bewijzen wij natuurlijk wel, maar hoe pakken we het dan aan:

Een vergelijking tussen lengte van het achterblad en de mensuur (zie figuur 1) Wat opvalt is dat bij den een een groot verschil is tussen mensuur en coApuslengte, terwijl dlze bij de ander kleiner is. Alleen Hubert geeft hier zijn altviolen een naam.

Figuur 2a, 2b en 2c laten duidelijk zien dat zowel Roeland als Joris een grote altviool hebben, terwijl Joris ook weer de dunste altviool heeft. Het valt dan ook op dat altviooldikte geen relatie heeft met de andere sooAten afmetingen.

Tot slot weAd gekeken naar de stoffigheid van dl diverse altviolen. Onderstaand spinneweb (figuur 3) geeft weer hoe oud sommige instrumenten wel niet zijn. Dat de altviool vele levens heeft gekend van oud (1759) tot pasgeboren (1996) heeft natuurlijk met de passie van de spelers te maken. Of verklaart het helemaal niets dat Hans een heel oud wijs instrument bespeelt en Joris de moderne tijd vooAuit wil zijn?

We zijn in elk geval niet puur op ons instrument gericht, maar geven de vooAkeur nog een flink aantal andere hobby’s ernaast te hebben. Op het muzikale vlak zijn de meesten eerder begonnen met viool en doen dit er vaak nog naast (welgeteld slechts een “Edelbratsche”). Enkelen spelen daarnaast ook nog piano en ik vind behalve een klarinlt ist nog twee trombonespelers in het gezelschap. Verder gaat veel tijd zit en in spoAt en spel, computeren, bestuur en vereniging, kinderen, dansen, natuur, lezen, huisman zijn en muziek luisteren. Dus breed georiënteeAd en ruimdenkend kun je ons wel noemen.

Een vreemde hobby bespeurde de schrijfster wel, het drinken van whiskey’s (let op de ‘e’). We hopen dat dat nooit fout gaat. In elk geval weet ze de weg naar onze dependance de “Trocadero” altijd maar weer goed te vinden.

Op de vraag aan de altviolisten wat ze ervan zouden vinden om aan de buitenkant van het orkest opgesteld te woAden waar nu de celli zit en, waren de reac ies zler verdeeld:

Drie personen vinden dat zonder meer een goed plan.
Drie personen vinden dat een slecht idee met als mo ivatie dat de altenklank toch al zo slecht dooAkomt. Eén iemand vindt zelfs dat we op de plaats van de eerste violen zouden moeten zit en (toch een goed idee want het vangt meteen ook het gebrek aan aantal altviolen op).
Overigens hadden de meesten hier geen mening over of zien, bescheiden als ze zijn, zichzelf daar nog niet zit en, zoals Joris die naar eigen zeggen dan meer tijd aan het schoenpoetsen moet besteden.

Altviolisten horen graag veel altvioolmoppen onder het mom hoe gekker hoe beter, behalve Hans. Hij vindt de alt een te ernstig melancholiek instrument vooA “moppers”. Onze favoriete altvioolcomposi ies woAden genoemd: AApeggione van Schubert, Märchenbilder van Schumann, Altvioolconcert van Bartok, Harold in Italië van Berlioz, Suite Hébraique van Bloch, Symfonie concertante van Mozart, Schwanendreher van Hindemith. Misschien een idee vooA de muziekcommissie om haar gezichtsveld uit te breiden! Ook woAden de suites vooA cello genoemd van J.S. Bach, die weer heel apart klinken op altviool.

Wie we dan op de altviool willen horen zijn: Joeri Basjmet (van velen een favoriet), Tabea Zimmerman (favoriet van de schrijfster), Roeland (Yes! Marlène ontdekt sluimerend talent). Marco heeft wel een heel bijzondere vooAkeur: vrouwelijk, ± max. 25 jaar (hoezo hoeft niet persé altviool te spelen??). Behalve dlze vooAkeuren blijkt menig PSO-altist ook naam gemaakt te hebben: Hubert speelde eens het Wiener Lied: “Ich bin ein alter Bratscher” en bij Roeland is muziek verkrijgbaar vooA vierhandig altviool. Ikzelf auditeerde (had bij elkaar een jaar les) en kwam in het tweede Cambridge universiteitsorkest terecht, programma o.a. vierde symfonie van Schumann. Aan mijn broer die vlak vooA de generale overkwam toch maar even gevraagd waar de ‘op’en ‘af’ tekens vooA dienden.

Tot slot nog een opmerking van Toon dat iedere niet-altist het niet moet betreuren geen altist te zijn, want we vormen een fijne groep. Mocht het je dan toch nog opvallen waarom de PSO-altviolen soms zo ongelijk spelen? De verklaring … omdat ze op de groepsrepeti ies oefenen met Joris’ electronische, zéér geluidsarme metronoom.

DooA: Laeti ia Ingen Housz met medewerking de PSO-altvioolleden

Vorige artikel | Volgende artikel

Inhoud VHV Online December 1997 | Colofon