Door MARJOLIJN SENGERS Familieconcert door het Philips Symfonie Orkest o.l.v. Jules van Hessen met medewerking van kunstfluiter Geert Chatrou en cellist Jasha Albracht. Gehoord in het Auditorium van de TU/e in Eindhoven, 12/3.

Toveren, magie en fantasie, dat waren de ingrediënten van het familieconcert dat het Philips Symfonie Orkest gisteren gaf in het Auditorium van de TU/e. Rondom deze thema’s is het interessant programmeren; voor veel componisten zijn dit onderwerpen die de verbeelding op gang brengen. Muziek uit de Harry Potter films (John Williams), de Tovenaarsleerling (Dukas), de Wals uit De Schone Slaapster (Tsjaikofsky) en Gandalf uit The Lord of the Rings (de Mey), allemaal werken met een sprookjesachtig element. Niet direct sprookjesachtig maar wel ‘anders dan anders’ was het aandeel van de twee solisten. Kunstfluiter Geert Chatrou floot een deel uit een concert van Vivaldi en Czardas van Monti, cellist Jasha Albracht speelde twee delen uit het swingende Concert voor cello en blaasensemble van componist/concertpianist Friedrich Gulda.

Fenomeen
Geert Chatrou heeft de meest primaire vorm van fluiten uitgebouwd tot een podiumkunst en is alleen daarom al een fenomeen. Het publiek ervoer dat deze middag ook zo. Het was muisstil tijdens zijn optreden, mensen waren aangenaam verrast, vertederd en verbluft. Verrast dat je met iets dat iedereen kan het podium haalt, vertederd vanwege zijn gezellige, ontspannen ronde voorkomen en verbluft vanwege het gemak waarmee hij de vele snelle en hoge nootjes van Vivaldi raakte. Chatrou floot muzikaal en met begrip voor de muziek; Als curiosum is het hoe dan ook leuk wat hij doet, serieus beluisterd zijn er wat aandachtspunten. Hoewel hij met het grootste gemak hoog én laag fluit, zijn er liggingen waarop hij minder vat heeft en die minder stabiel en soms onzuiver klinken, om, met alle respect voor zijn trefzekerheid en beweeglijkheid, een kleinigheid te noemen.

Cellist Jasha Albracht speelde goed in dit programma passende ‘lichte’ muziek van Gulda. Hij deed dat met veel flair en groot technisch vermogen. Jammer was dat het geluid van zijn cello nogal hevig en vrij lelijk was versterkt en daardoor los kwam te staan van de andere instrumenten.

Het was een gezellige boel in het Auditorium. Jules van Hessen praatte de boel als een volleerd entertainer aan elkaar, de vele kinderen en hun ouders op een leuke manier bij de muziek betrekkend. Het orkest speelde ontspannen en beleefde zelf duidelijk plezier aan de mooie klanken van deze ‘magische’ muziek.