Klassiek is minder populair dan – de naam zegt het al – populaire muziek. Een blik op de Eindhovense Markt maakt dat duidelijk. Waar de menigte een dag eerder voor Blof nog opeen geperst stond, is het nu gewoon gezellig druk. Met de nadruk op gezellig: je kunt rondwandelen en een praatje maken.

Maar als het aan het Philips Symfonie Orkest ligt, wordt klassiek net zo populair als pop. Het gezelschap heeft niet die houtain-artistieke houding die zoveel klassieke orkesten zo saai maakt. Integendeel, dit gezelschap stelt zich ten doel de mensen te vermaken met toegankelijke, vlotte muziek. En het slaagt daarin met vlag en wimpel op de tweede dag van de TU/e-lustrumviering, vrijdag. Zo durft het orkest bijvoorbeeld te spelen te spelen met Geert Chatrou. Deze wereldkampioen kunstfluiten is een novelty act, waarvan je niet goed weet of je het serieus moet nemen. Tot je de man hoort fluiten, want dan is direct duidelijk dat het geen circusnummer is. Chatrou is direct een publiekslieveling, die open doekjes krijgt. En voor deze ene keer is het uitfluiten bedoeld als compliment.

Ook The Celtic Tenors – speciale gasten van de avond – weten het publiek te raken. De drie Ieren koppelen fraaie stemmen aan populaire melodieen. Ze zijn niet bang om zich met een Beatlemedley op het randje tussen kunst en kitsch te begeven. Of dit artistiek hoogstaand is, laten we in het midden. Vaststaat dat het publiek er van smult.

Ook zonder gasten weet het Philips Symfonie Orkest de stemming er in te brengen. Dirigent Jules van Hessen zwaait zijn stokje over de Markt als hij het publiek een speciaal PSV-kampioenslied laat zingen. Het orkest laat horen uitstekend de aanpak van Andre Rieu te beheersen en laat mensen dansen en zingen op Sjostakovitsj’ Tweede Wals. En voor de jongere luisteraars is er de orkestversie van de filmmuziek van Harry Potter. Onalledaags, gedurfd en gewoon hartstikke leuk. Zo weet het Philips Symfonie Orkest een geslaagd concert te brengen, waarin toegankelijkheid, spelplezier en vermaak garant staan voor succes. Populair klassiek, in de ware zin van het woord.