Bij het inchecken blijken er een paar kleine probleempjes: Een aantal mensen hebben souvenirs gekcoht die bestaan uit een enorm sterke magneet waarboven in het magneetveld een tolletje kan blijven zweven, een zogenaamde HiTechPermanentMagneticSuspensibleFlyingDisk (HTPMSFD) Die blijken gedetecteerd te worden in de bagage (de gewone koffers dus...) en moeten er uit. Reinout, Herman en ik hebben zo'n ding. Bij Herman en Reinout wordt hij er uitgepikt, miraculeus genoeg bij mij niet... Ze worden waarschijnlijk herkend als zware bommen met magneet ontsteking... In ieder geval voelen we ons een beetje onschuldige misdadigers. Reinout knikkert hem direct in de vuilbak en Herman doet nog een poging ze (hij had er 2..) door de handbagage te krijgen. Als Reinout dat hoort doet hij nog een verwoede poging om de zijne uit de prullenbak te vissen, maar zodra hij beseft dat dit er wel erg authentiek-Chinees lijkt stopt hij direct. Herman doet een poging zijn misdadigerschap te vergroten door ze in een Cellokist te verstoppen, maar daar staat een "rood pakkie" met zijn neus op... Toch maar niet. Later moet Herman ze bij de X-ray ze alsnog achterlaten... Maar ik floot vrolijk mijn deuntje. Tot ik bij de X-ray kwam. Daar bleek ik in de haast (we hadden maar een paar minuten om de opgedane trofeeen te schiften tussen hand- en koffer bagage) mijn handbagage niet goed geschift had. Daar zaten nog 2 grote katapults en 2 marmeren ballen in. Ahum... genoeg om inderdaad een olifant op 30 meter knock-out mee te schieten. Tot overmaat van ramp detecteerden ze ook nog een klein schaartje in mijn hoornkoffer. Dus ik had het gevoel dat ik, als toch niet echt onervaren reiziger, hier redelijk in mijn hemd stond. Emotieloos werden er aantekeningen van inhouding gemaakt en mocht ik doorhobbelen.... Pfff, zouden ze het weten van mijn magnetische tijdbom?

Ok, aandacht aan het reisverslag... Tja Annemarie had de laptop nog net 10 minuten op kunnen laden, voldoende voor Marcel om haar reisverslag er af te plukken, niet genoeg voor mij om ook maar een paar letters te tikken.

De laatste dagen stonden voor mij een beetje in het teken van "hoe hou ik de boel binnen". Ik ben Ron en Marlène zeer dankbaar dat zij een overdosis Imodium meegebracht hadden. Gedeeld met Anousia, die had het nog erger dan ik. Maar ik verwachtte er voor de vlucht van af te zijn, maar ik heb de darmen ook toen weer stil moeten leggen. Thuis maar even grote opruiming houden...

Verder gebeurde er niets spectaculairs, ik heb nog wat gepolst maar verder dan dat tijdens de vlucht de verkoudheid van Emilie spontaan gestopt was kwam ik niet. Ik geloof dat iedereen de eerste 7 uur van de vlucht knock-out in zijn stoelen gehangen heeft. Ik werd wakker bij de Iron Giant film, doelgroep 8 jaar, kon ik net aan. Al met al een prima vlucht door China Eastern, een maatschappij waar ik voorheen nog nooit van gehoord had. Geweldig!

Ook de bagage oppikken in Frankfurt ging van een leien dakje. Binnen een kwartier waren zelfs de 10 Cellokisten binnen en konden we naar de bus. We hadden zowat Jack weer op de WC laten zitten, maar gelukkig nam Paul zijn bagage mee. Moet ik toch zeggen hoe geweldig dit orkest zaken overnam van anderen. De meeste bassisten hadden een viool toegeschoven gekregen. Ziet er toch raar uit hoor Marnix met een viool op zijn rug! Bij Lieven leek het even of hij een leeggelopen opblaas-bas op zijn rug had maar hij had een basgitaar gescored op de Jinlin road. O, was ik even vergeten, ook mijn koffer zat vol met muziekinstrumentjes die daar voor een prikkie op de kop te tikken geweest waren. Een micro trompetje voor maar liefst €50,- en een 4-tal stuks klein slagwerk voor nog geen €13,- Leuk voor mijn zoon die net begint met slagwerk! Anders dat het even leek dat Carol de muziekkoffer vergat waren ook hier geen smakelijke verhalen op te pikken. Ik checkte nog even mijn koffer en het leek dat mijn HTPMSFD verwijderd was uit mijn koffer. Het zou toch niet??? Maar mijn koffer zat zo volgepropt dat ik hem daar ter plekke niet volledig wilde ontleden. Thuis maar verder kijken. Ook in Frankfurt verlaten ons een clubje: Jules, Audrey, John, Raoul, Pim en Annemiek. Wederom handen en knuffels.... In de bus begint het "bijna thuis" gevoel te komen. Bellen of gebeld worden (zeker toen we net in nederland waren), Praten over thuis, kids.. Nog even en de gezinnen zijn weer compleet. Aldaar heel veel knuffels. Ongelofelijk hoe deze groep in een ruime week tijd naar elkaar is gegroeid! Geweldig om te zien. Thuisgekomen alle trofeeën uitgepakt, en wat blijkt! Ik heb de HTPMSFD wel! YES! Nu nog de behendigheid om hem in de lucht te houden… Het leek zo makkelijk!

Al met al heb ik een heel goed gevoel over alles wat we meegemaakt hebben. Een reis met de juiste verhouding van concerteren en vrije tijd. Concerten die moeizaam op gang kwamen (Nantong) waar we soms het gevoel hadden meer voor onszelf te spelen dan het publiek (Nanjing eerste concert), en soms zo opgeklopt werden door de zaal (Oriental Arts Center) dat we toch elke keer weer een mooie tot sublieme prestatie neer hebben gezet. Daar doen we het voor wij PSO-ers: Reizen is heel mooi, concerten geven is fantastisch! Jules wist dat op de afscheid speech weer heel treffend te verwoorden. Geweldig hoe Jules ons tot op de top van ons kunnen weet te brengen. Welk amateur ensemble speelt de Tijl maar liefst in 7 verschillende concertzalen? En elke keer weer piekfijn? Hoe vinden we zo'n solist als deze Bezhod, een geweldig lieve jongen die op het ene moment als een tijger op de piano aanvalt en op het andere moment zo emotioneel speelt dat er menig traantje gevloeid is (in het orkest!). Wie krijgt ons elke keer weer op het puntje van onze stoel, Ook al spelen we voor de 8e keer "white hair girl" voor een enthousiast Chinees publiek? Wie krijgt het voor elkaar om de Chinezen een staande ovatie te laten geven? Jules, je bent onvervangbaar!

Ook de reiscommissie: Geweldig dat jullie doorgezet hebben. Ik moet eerlijk bekennen dat ik er een hard hoofd in had of het, dwars door de kredietcrisis, door zou gaan. Maar de volhardendheid om die laatste paar sponsor centen en garantstellingen voor elkaar te krijgen is geweldig. Ook de invulling, wetende hoe moeilijk het is om met Chinezen afspraken te maken, en de goede mix tussen flexibiliteit en volhardendheid is bewonderenswaardig. Ikzelf heb maar een heel beperkte rol gehad in het geheel, maar kon zo af en toe wel in de keuken kijken: Allemaal heel heel heel erg bedankt voor deze fantastische ervaring. Ook Ad die thuis alles maar via de website moest volgen: Geweldig bedankt voor alles en ik hoop dat je uit deze positieve woorden kracht mag putten er weer helemaal bovenop te komen: Sterkte!

Dagboekverslag door: Tieme Kuyper
Klik hier voor foto's van 3 november...
<- Gisteren |