De muur blijkt een trekpleister voor Chinezen op hun vrije dag en geeft een mooi uitzicht over deze miljoenenstad. Het is een tikkeltje smoggy. Overigens wordt er in China hard aan gewerkt om de smog terug te dringen, o.a. door brommers en scooters met benzinemotor te verbieden. Deze lopen nu op een accu. In de straatgeluiden is daardoor het knetterende brommergeluid verdwenen. Het enige wat je hoort, zijn stemgeluiden en de toetertjes van brommers die erlangs willen.

Zoals het een mausoleum betaamt, ligt dat van Sun Yat Sen in een enorm park en is het een flinke tocht door het groen. Elke taxirit is een avontuur. China is in korte tijd van een fietsersland via de brommertjes veranderd in een gemotoriseerd land. En wat rijden ze goed! Als je ziet wat er allemaal vóór die bumpers langs komt, is het een wonder dat er niet veel meer ongelukken gebeuren. Overstekende voetgangers, bakfietsen, brommertjes of kruisend verkeer, het gaat allemaal in een fractie van een seconde. Wie ook maar even aarzelt, is zijn voorrang kwijt. En toch zie je eigenlijk geen krassen of gedeukte auto’s. Daar kan Europa nog wat van leren.

Het mausoleum van de eerste president van de Volksrepubliek China is een waar bedevaartsoord voor zijn landgenoten. Het wemelt er van de groepen, elk met hun eigen kleur petje en gids met vlaggetje en luidspreker. Overal borden met tekst en uitleg in het Chinees, Engels, Japans en Koreaans. De plattegrond van het park rondom het mausoleum is in de vorm van een klok en de tombe ligt bovenaan een enorme trap van 400 treden. Het is even klimmen, maar dan heb je ook wat. Van daar uit ligt de stad beneden onder een mistige grijzen deken, een beetje mysterieus.

Twee Chinese meisejs kwamen op ons af en vroegen verlegen uity welk land we kwamen. Ze hadden een schoolatlasje bij zich en vroegen ons om ons land aan te wijzen op de kaart. Daarna knikten ze begrijpend en bedankten ons. Tijd om weer terug te gaan, want vanavond is ons laatste concert in China.