8.00 uur, getoeter, Chinezenpraat en.. vogelgekwetter! Wakker worden in Nanjing. Vanuit de hotelkamer zien we bomen en nog meer groen. Het hotel ligt aan de rand van de stad, vlakbij de 14e eeuwse stadsmuur uit de Ming-dynastie met een stadspoort naar een groot meer. Bij het ontbijt besluiten we met z’n vijven de stadsmuur te volgen naar de Jiming-tempel.

Veel bewoners van Nanjing blijken de dag heel anders te zijn begonnen. Zo’n beetje om de hoek vna het hotel spelen 65-plussers badminton. Bij het meer is een groep dames aan het aerobic-en, ik doe even mee, maar ze oefenen duidelijke al langer. Wanneer we teruglopen om de muur te volgen worden we als celebreties toegejuicht door kinderen in schoolbussen. Kom je deze dagen in Nanjing een westerling tegen, dan is het zeker een PSO-lid: werkelijk geen toerist te bekennen! Voor ons is de aanblik van Chinezen heel gewoon, andersom duidelijk niet, want bij iedere ontmoeting worden we warm en enthousiast begroet. Ook als komt hun mondje Engels meestal overeen met ons mondje Chinees.. Hoewel, toen we gisteren de Confucius-tempel bezochten, bleek daar groep 7 net door de juf Engels getraind te worden om te gidsen! Juf sprong handig op de situatie in en liet meteen haar (beste?) leerlingen op ons oefenen (met identieke uitleg over het grootste beeld van Confucius in China enz.)

Maar terug naar de stadsmuur. In de verte zagen we een soort speeltuin, die bij nader inzien een waar outdoor-fitnesscentrum bleek te zijn . Opnieuw serieuze ouderen op de verschillende toestellen. Ik ben dan ook nog geen enkele dikke Chinees tegengekomen! Paar minuten verderop alweer een outdoor-activiteit: op een groot veld stond een groep mensen vertraagde taichi-oefeningen uit te voeren, nog fascinerender vonden we de man die zijn diabolo langs een paar meter lange lijn ingewikkelde patronen liet uitvoeren, terwijl hij in elk van beide handen een soort ‘hengel’ van ca 5 m vasthield! De vrouw die haar vogeltje uitliet, was daar zelf wat minder fysiek bij betrokken. Ze stond driftig te fluiten naar het beestje, dat toen maar besloot een stukje op mijn schouder mee te reizen. Het vliegen ging dan ook niet zo fijn, omdat er een soort koeiebel om zijn fragiele nekje was vastgebonden.. de zwaartekracht deed hem weer bij zijn ‘baasje’ belanden.

De muur op, prachtig uitzicht over meer en stad, waar we het Boeddhistische tempelcomplex van Jiming zagen liggen. We genoten van de rust, de groene thee met gefrituurde ‘balsam pear balls’ - verrassend lekker! - en de prettige sfeer waarin jong en oud de gouden Boeddha-beelden vereerden, met manden verse appels en ander fruit, wierook en mooie gedachten. In één tempel van de tempels werd verhalen rond Avalokitesvara afgebeeld in - volgens Engelse uitleg - ,’mahakarunikacittadharani’: naar ons leek een techniek van een geglazuurd reliëf met een duidelijk Hinduïstische inslag. Misschien nog even googelen, maar het lijkt me een waardevol scrabblewoord..

De 14e eeuwse klokke- en trommeltoren bleken onvindbaar tussen de spectaculaire 21e eeuwse wolkenkrabbers. We hebben afgezien van de overigens prima lunch in het hotel om in downtown Nanjing een authentiek selfservice restaurantje binnen te gaan. Heerlijk gegeten en gedronken (heel erg lekkere ijskoude nepcola!). En weer terug met de metro naar het hotel waar om 14.00 uur de hulptroepen al weer klaar stonden om de eerste bus naar de concertzaal te nemen.

Ron, Ildikó en Maarten waren de week voor de China-reis op tournee in Japan met een koperensemble o.l.v. Iman Soeteman. Daar hebben we onder andere Hiroshima bezocht. In een indrukwekkende expositie werd daar de atoombom herdacht, waarbij in één klap 130.000 doden vielen en waarmee het einde van de 2e wereldoorlog werd ingeluid. Japan nam hierin de slachtofferrol op zich en verder had de expositie de inslag dat de mensheid zich dit niet meer moet aandoen. De jaarlijkse herdenking op 6 augustus om 8.15u heeft een anti-kernwapen-karakter. Er hingen zelfs wat foto’s van anti-kernwapendemonstraties in Nederland van de tachtiger jaren. Wat echter onderbelicht bleef in Hiroshima was dat de Japanse krijgsmacht gedurende de 2e wereld-oorlog gruwelijk heeft huisgehouden in Nanjing, destijds de hoofdstad van China. Het feit dat in Hiroshima vooral vrouwen en kinderen slachtoffer waren, kwam omdat de mannen in China aan het vechten waren.

Het concert van vandaag vind plaats in de ‘Hal van het Volk’, een enorme zaal waar de oude communistische glorie vanaf straalt. Het concert staat in het teken van het 60-jarig jubileum van Bedrijf 14. Het is een besloten concert voor personeelsleden en genodigden van dit bedrijf, dat iets dubieus op technisch gebied produceert. Bij aankomst in de hal is het bedrijfsharmonieorkest en bedrijfskoor aan het repeteren. Tussendoor probeert de pianostemmer, weer zo’n mini-vleugel op huiskamerformaat, zijn ding te doen. In een eerdere concrtreis in Amman werd een dergelijke piano door Peter Donohoe een PSO genoemd (Piano Shaped Object). Behzod, die eruit ziet als een jonge Wibi Soerjadi, maakt gelaten wat foto’s van dit tafereel. Gelukkig blijkt dit supertalent dit soort situaties te herkennen vanuit zijn geboorteland Oezbekistan. De slagwerkers glunderen weer. De pauken van de eerste concerten, die eruit zaken als soepketels en klonken alsof erop geswaffeld werd, blijken plotseling vervangen door geleende Ludwig-pauken van het Nanjing Symphony Orchestra. Joeri’s offers bij Boedha en gebeden bij Confucius zijn verhoord.

De repetitie met Behzod is een openbaring. Dachten we met Stanislav al met een genie te maken te hebben, wat Behzod aan transparantie en muzikaliteit uit de PSO-vleugel haalt, grenst aan het ongelooflijke. Het orkest vergeet gewoon inzetten tijdens de repetitie, omdat ze met open mond zitten te luisteren. Op het einde van de repetitie steelt de jonge Oezbeek nog de show door de overbekende Sousa-mars Stars and Stripes te spelen, een toegift die de oude Horowitz ook wel plachtte te spelen.

Na de repetitie gaan we weer ‘chinezen’ met zijn allen. De KoeYoLuk en Paksoy kunnen we wel dromen inmiddels. Toch weet ieder restaurant er weer iets aparts van te maken. Het grote verschil met de Nederlandse chinees is de sate-saus, die hebben we hier nog niet gegeten. Verder is de hele kaart van de afhaal-chinees om de hoek al op de ronde tafels langs gekomen.

De eerste helft van het concert in een stampvolle zaal met zo’n 1.800 man kent nog een redelijk normaal verloop met Soldaat van Oranje en Tsjaikovsky piano-concert. Behzod speelt de sterren van de hemel, maar dat lijkt het publiek niet echt te beseffen. Na de pauze gaat het echt los en spelen we samen met de bedrijfsharmonie en –koor het bedrijfslied, zo’n ‘foute’ communistische mars. Na Romeo en Julliette en de immer spectaculaire Tijl, inclusief toelichting door de dirigent, sluiten we af met de chinese liedjes. De mensen in de zaal lijken een gezellig avondje uit van de baas te genieten en kennen niet de concentratie die een collectieve muzikale belevenis mogelijk maakt.

Dagboekverslag door: Maarten Theulen en Jenneke Lambert
Klik hier voor foto's van 30 oktober...
<- Gisteren | Morgen ->