We gaan op reis: een paar uur met de bus die goed gebruikt kunnen worden om bij te slapen, je in te lezen, bij te praten of om te tanken. Want uiteraard kun je een bus alleen voltanken als er passagiers inzitten, dus stops onze bus bij verschillende tankstations (ik neem aan om de prijzen te vergelijken) op de route. De passagiers die niet slapen zien ondertussen het landschap tussen Suzhou en Nanjing: veel fabrieken, veel woontorens, veel wegen, nog meer fabrieken. Het is duidelijk dat we hier in één van de belangrijkste economische centra van China zijn. Keurig volgens schema komen we aan in Nanjing, waar we allereerst een groepsfoto maken van het orkest. Want de aanblik van een orkest na een korte nacht en een paar uur in de bus wil je natuurlijk bewaren voor het nageslacht! De fotograaf is een vakman en weet hier wel raak mee: hij heeft zo’n gezellige, blije glimlach als hij tot drie telt, dat iedereen alsnog stralend op de foto staat.

Lunchtijd, de draaiplateaus in het restaurant staan weer vol heerlijke gerechten: soepen, eend, kip, noten, bonen, rijst, broccoli, vis. Aan variatie geen gebrek! Na de lunch zijn we vrij om Nanjing te verkennen, en velen laten er geen gras over groeien om na de watermeloen en de tomaten (het standaard rode toetje) te vertrekken. Wij (Marjan, Maaike, Audrey, Jeroen, Pim, John, Alain, Raoul) pakken twee taxi’s richting Zhongshan. Nu ik toevallig toch het stukje van vandaag mag schrijven, ga ik gelijk opscheppen: de chauffeur verstond niet waar we heen moesten en ik was in staat om in het Chinees Zhongshan op te schrijven! Toegegeven, dat zijn niet de moeilijkste twee karakters in het Chinees, maar het geeft wel een werelds gevoel als je daarna juist wordt afgeleverd!

Dr. Sun Yat Sen, de eerste president van China na de keizers, heeft natuurlijk een praal-graf gekregen, op de berg midden in Nanjing. Het is een prachtige bosrijke omgeving, om bij het graf te komen beklim je een trap van ongeveer 400 treden. Bovenaan ligt Nanjing aan je voeten, helaas onttrokken aan het zicht door de smog. Het monument zelf is gelukkig ook de moeite waard.

De Ming-tombes, die iets westelijker op dezelfde berg liggen vind ik persoonlijk nog mooier om te bezoeken. Vooral omdat ze in een heel rustig stuk bos liggen, en duidelijk minder in trek zijn bij de Chinese toeristen. Alleen om weer eens vogels te zien en tussen de bomen te kunnen lopen is dit een bezoek waard. De Ming-tombes zijn prachtig gerestaureerd en geven een goede indruk van het verblijf van de Ming-dynastie.

En zo gaat de middag snel om: om 6 uur moeten we eten! We worden overvallen door een stortbui, en haasten ons terug naar de plaats waar de taxi’s staan. Zoals altijd zijn taxi’s bovenaan een berg duurder dan taxi’s onderaan een berg, maar na enig onderhandelen met taxi’s zonder meter (is dat legaal?) haasten we ons terug naar het hotel. Onze chauffeur heeft een Chinese Tom-tom, interessant om te zien hoe hij de karakters op het apparaat moet ingeven, want uiteraard passen er geen 6000 toetsen op zo’n apparaat. Blijkbaar had hij zich ‘verschreven’, want halverwege de rit draaien we 180 graden en duiken weer andere brede, drukke straten in. Maar hoewel de avondspits in Nanjing behoorlijk druk is, komen we toch net op tijd voor het diner aan in ons hotel.