Vannacht was de eerste nacht die we in China doorbrachten. Dat betekende kennismaken met harde bedden, niet-doorlopende douches en veel te vroeg opstaan, na toch al weer te lang in de bar te hebben gezeten. Gelukkig stond er een heerlijk ontbijt voor ons klaar. Want wie wil er nou niet ontbijten met dumplings (gestoomde deegballetjes), gebakken rijst, gepeperde groente en uiteraard, speciaal voor ons westerlingen, Franse friet. Gelukkig was er voor de niet-doorgewinterde wereldreiziger ook gewoon toast met jam of gebakken ei verkrijgbaar. Er was zelfs koffie, en die was best prima, al leek hij wel wat te lang op het plaatje te hebben gestaan.

Na het ontbijt hadden we vrij. Met de bus werden we tot in het centrum gebracht, waar we de tijd konden besteden zoals we wilden. SuZhou is beroemd om haar prachtige tuinen, over het algemeen bezaaid met rotsblokken (prachtige rotspartijen), pittoreske theehuisjes, smalle doorgangetjes, een soort bonsaiboompjes en natuurlijk veel Chinese toeristen. Victor probeerde zelfs nog even een Chinese schone te omarmen, maar werd direct afgewezen met de nodige tumult!

Veel mensen maakten ook gewoon een tochtje door het oude centrum, of een boottochtje over de vele kanalen. SuZhou schijnt door Marco Polo al het Venetië van het oosten genoemd te zijn, en toch wel terecht. Chinezen leven in principe overdag op straat, dus hier konden we veel aspecten van het dagelijks leven aanschouwen. Zo hebben baby’s geen luiers. Die hebben ze ook niet nodig, hun broek is namelijk gewoon open aan de onderkant, zodat ze gewoon kunnen laten lopen wat ze moeten laten lopen. Best handig, én goedkoop! Wassen gebeurt natuurlijk gewoon in de kanalen van de stad, die echt heel erg smerig zijn. Echt heel erg smerig. Maar het moet gezegd worden, de kleding die overal te drogen hangt, ziet er erg schoon uit. Toch kregen wij het gevoel dat in het water belanden voor ons een reden zou zijn om onmiddellijk onze kleding in de was te gooien, ook al zouden ze in de ogen van een Chinees juist net gewassen zijn.

De tocht voerde ook langs vele winkeltjes, waar het dagelijkse eten gekocht kon worden. Het wemelde er dus van de Chinezen, al dan niet op elektrische scooters (wat op zich een verademing is, vergeleken met de tweetaktbrommertjes die ze vroeger hadden – leve het communisme! – het zijn er alleen zo veel!) en daarnaast een heleboel levende vissen, krabben, kippen, eenden, schildpadden en zelfs honden. Maar die honden leken niet bedoeld om te eten. Ideaal eigenlijk, zo weet je dus zeker dat je vlees of vis niet over de datum is. Desgewenst is de verkoper zo vriendelijk om het beest te slachten voordat je het mee naar huis neemt.

Dan snel terug naar het hotel voor de lunch, om daarna richting concertzaal te vertrekken. Het concert vanavond – het eerste! – vond plaats in Nantong, een anderhalf uur rijden van SuZhou. Tijdens de rit probeerde Anousia nog het record altvioolkoppen te verbeteren, maar dat was geen succes, een beetje meer oefening lijkt ons op zijn plaats. Aangekomen hadden de slagwerkers, de bassisten en de harpiste de kans om voor het eerst hun gehuurde instrumenten te aanschouwen. Zij wel. De mazzelaars. Die arme Stanislav Ioudenitch, onze pianist, had het namelijk minder goed getroffen. Gelukkig zat er maar in één stuk piano. Wel jammer als dat dan een pianoconcert is…

Ondertussen was Sabine begonnen met het stemmen van haar harp (schijnt een uur in beslag genomen te hebben) en konden de bassisten hun basbouwpakket in elkaar zetten. De bassen waren nieuw en werden helaas niet helemaal kant en klaar geleverd. Sommige hadden het prijskaartje er nog aan. Andere hadden er nog geen kam op zitten. En bij één bas was de kam nog niet eens uitgesneden. Onze inspeciënt Antoon speelde hier reddende engel, want hij bleek een zaagje bij zich te hebben. De rest van het orkest amuseerde zich natuurlijk kostelijk, en de verhalen over de bassen werden steeds mooier. Uw reporters vernamen dat de bassen helemaal uit elkaar geleverd werden, in een plat pakket, zonder vastgelijmd bovenblad, zonder toets, en met een potje lak.

Toen konden we gaan repeteren. Na een paar maten harp mocht onze arme Sabine opnieuw beginnen met stemmen, haar harp was alweer ontstemd geraakt. Gelukkig schijnen harpisten erg van stemmen te houden. Ondertussen liep Stanislav zenuwachtig heen en weer. Een vleugel was nog niet gesignaleerd en het was volstrekt onbekend of deze nog zou komen.

Verder ging het best oké, de bassen waren wat achter, maar wat wil je als de lak nog aan het drogen is? Uiteindelijk hadden we alles gehad, behalve het pianoconcert. Uiteindelijk besloot Jules dan maar zonder pianist te gaan oefenen. Ronald was ondertussen al hard in gesprek met David Chen, om alsnog een piano te regelen. Ondertussen werd ook nog aan het podium gesleuteld, waarbij de blazers verschillende keren omhoog en omlaag gehesen werden, tot grote hilariteit van zowel blazers als strijkers.

En pas toen niemand het meer verwacht had, was er daglicht te zien aan de zijkant van het podium: De deuren gingen open en een echte Chinese oefenvleugel werd uit een vrachtwagen het podium op gerold, nog helemaal in folie verpakt. Dus snel pauze, het podium ombouwen, piano stemmen en repeteren met onze pianist, de eerste keer dat we hem überhaupt zagen of hoorden! De vleugel had weinig klank en wat er klonk, deed erg veel denken aan een Intertoys speelgoedpiano, maar goed, het was een vleugel en het concert kon doorgaan! Stanislav was aardig genoeg om hier ook niet meer over te zeuren, maar gewoon te spelen.

Na de repetitie kregen we ons diner in een soort Chinese versie van de McDonald’s. Dat zouden ze in Nederland ook moeten introduceren, Chinees fastfood dat wél lekker is (in tegenstelling tot zaken als Wok to go) en ook nog gezond, zonder dat het te duur is. Specialiteit hier waren kippenpoten. Geen drumsticks dus, kippenpoten. Het stuk waar de klauw aan zit. Onze Deense orkestgenote Emilie dient hier geëerd te worden, naast eervolle vermeldingen voor Machiel en John. Deze stoere mensen hebben zich daadwerkelijk gewaagd aan het kippenkraakbeen hier, waarbij Emilie als enige hem zelfs helemaal opgegeten heeft. Een bijzondere prestatie, aangezien specialist David Chen zei dat dit alleen door Chinezen te eten is.

En toen het concert! Even snel omkleden (waarbij de dames natte voeten opliepen omdat hun wc overstroomd was – vrouwen kunnen ook nooit met iets technisch omgaan zonder het kapot te maken) en het podium op! De zaal was vol Chinezen. En ook vol mobieltjes en gesprekken, maar dat is geen teken van desinteresse, in China is het, net als vroeger bij ons, normaal dat mensen hun gesprekken voortzetten tijdens het concert. Best apart als een ringtone de cadens van Stanislav omlijst. Het concert was ter ere van het 90-jarig bestaan van het theater waar we speelden, het communistische theater van de stad Nantong. De stukken die het beste aansloegen waren natuurlijk de Chinese deuntjes die we “ingestudeerd” hadden. Met name het zogenaamde “White Hair Girl” deed een geroezemoes en applaus uit de zaal opstijgen. Al met al was het een plezierig concert met verschillende toegiften. De piano hield zich ook goed en we hebben van geen enkele bassist gehoord dat hij halverwege het concert nog een pot lijm nodig had: toppertje dus!

Daarna snel weer in de bus en onder het spelen van Koehandel naar huis, waar het orkest weer nét iets te lang in de bar bleef hangen, op naar het volgende concert!

Dagboekverslag door: Daan Alberga en Frederik Bas
n.t.b. Klik hier voor foto's van 27 oktober...
<- Gisteren | Morgen ->