George Gershwin (1898-1937)

George Gershwin was bijna dertig toen hij in het voorjaar van 1928 zijn eerste reis naar Europa maakte. Inmiddels was hij een gerespecteerd componist en zijn faam had Europa bereikt. Tijdens zijn reis waarbij hij Londen, Wenen en Parijs aandeed, ontmoette hij Europese collega’s zoals onder anderen Darius Milhaud, Francis Poulenc, Serge Prokovjef, Igor Stravinsky en Maurice Ravel. George Gershwin was niet alleen geďnteresseerd in contacten met collega’s, hij wilde vooral meer leren over het ambacht componeren. Hij vroeg Stravinsky en Ravel om hem compositielessen te geven – tevergeefs. Van Ravel kreeg hij volgens overlevering het volgende antwoord “Waarom zou u een tweederangs Ravel willen worden terwijl u een eersterangs Gershwin bent?”

Alhoewel zijn reis naar Europa volledig als ontspanning bedoeld was en er geen professionele verplichtingen als pianist in waren opgenomen, kon Gershwin het componeren niet laten. De enorm stimulerende atmosfeer van de Franse hoofdstad leidde tot het idee van een quasi autobiografische compositie: An American in Paris. “Mijn bedoeling was hier om de indrukken uit te beelden die een Amerikaanse bezoeker in Parijs opdoet wanneer hij door de stad slentert, luistert naar de verschillende stadsgeluiden en de Franse atmosfeer in zich opneemt”, aldus de componist. Ondanks alle sociale verplichtingen verliep het compositieproces heel voorspoedig zodat Gershwin het werk bij terugkomst in Amerika al vrijwel geheel georkestreerd had en het datzelfde jaar nog zijn premičre beleefde.

An American in Paris is een vlot symfonisch gedicht dat minder verbrokkeld en beter gestructureerd is dan sommige vroegere werken. Het stuk bestaat uit twee hoofdgedeelten die elk refereren aan een deel van de titel. Het eerste gedeelte heeft betrekking op Parijs: in een poging om een realistische beeld van Parijs te schetsen maakt Gershwin gebruik van vier autotoeters (claxons uit de jaren ’20 van de 20e eeuw) om het luidruchtige autoverkeer in de Franse hoofdstad weer te geven. Het contrasterende tweede gedeelte, waarin Gershwin vooral gebruik maakt van blues en ragtime, refereert naar Amerika.