Edward Elgar (1857-1934)

Alhoewel Elgar aan het eind van de jaren ’90 van de negentiende eeuw al een aantal composities op zijn naam had staan, bleef zijn erkenning als componist uit tot de voltooiing van zijn Enigma variaties voor orkest (1899) gevolgd door het oratorium The dream of Gerontius (1900). In de jaren die hier aan vooraf gingen was Elgars financiële situatie niet geheel rooskleurig. Eind 1897 zag de componist zich genoodzaakt contact op te nemen met zijn uitgever Novello waarbij hij klaagde over het gebrek aan financiële waardering voor zijn eerdere werken. Slechts tien dagen na deze brief, stuurde Elgar zijn uitgever een kort stuk voor viool en piano dat hij de titel ‘Evensong’ had gegeven, maar waarbij hij suggereerde dat de uitgever wellicht de voorkeur zou geven aan ‘Vespers’. Uitgever Novello was ervan overtuigd dat Franse titels beter verkochten, en besloot het werk uit te geven onder de titel ‘Chanson de nuit’. Zonder twijfel beschouwde Elgar deze compositie als niet veel meer dan een niemendalletje waarmee hij op een snelle manier aan geld kon komen. Toch heeft dit werk een ongekende oprechtheid en emotionele diepgang die zeldzaam is voor dergelijke broodcomposities.

In maart 1899 stuurde Elgar zijn uitgever opnieuw een kort stuk voor viool en piano dat hij naar eigen zeggen pas recent had gevonden en had voltooid, maar dat bedoeld was als tweede deel bij zijn Evensong. Elgar stelde voor om dit werk de titel ‘Chanson de matin’ te geven; een suggestie die zijn uitgever overnam.

Nadat Elgar beide chansons een kleine twee jaar later voor symfonieorkest had geďnstrumenteerd, groeide hun populariteit enorm en worden ze nog steeds uitgevoerd. Met eenvoudige melodielijnen en expressieve rubato tempi heeft Elgar prachtig lyrische miniatuurtjes geschreven die altijd blijven ontroeren.